خیلی دوست دارم اوضاع ِ ایران رو توصیف کنم ؛تفسیر بگم ؛ پیشنهاد بدم ؛ بحث کنم ؛ولی می بینم نمیتونم.

قبل از انتخابات هم به آدمای دورو برم می گفتم سیاست ِ الان ایران و این انتخابات رو نمی تونم درک کنم ، واسه همین عقلم هم قد نمی ده رأی بدم ؛........حالا بیا اینارو قانع کن منظورم چیه!

خلاصه مجبورمیشی سکوت کنی ؛ مثل یک آدم خنثی بنظر برسی ؛

جوان ِبی حال ، که سرنوشت کشورش براش مهم نیست!!

من هایی

که تمام هم ّوغمشون درس خوندن ِ ،آرزوهایی دارند که با تنگناهاو شرایط ِکنونی تقریباً دست نیافتنی ِ ،( که شاید برای ما دخترها بیشترِ ، قابل توجه آقایانی که حرف زدن براشون آسونه و آزادی رو تا خرخره می بینند، 1 هفته هم نمی تونند به جای ما باشند و دَوام بیارند،حالا عوامل ریشه ایی داره که هم دولتی وهم ملی می باشد-نقظه-)

 اگه بخوای خیلی دیگه تفریح کنی و خوش باشی با کلی مکافات و محدودیت، نت گردی می کنی.

اینجاست که یواش یواش احساس می کنی تبدیل شدی به مرده ایی که تمام کارهاش شرطی شده .

اونوقت چطور می شه از سیاست سر در آورد ومطمئن شد با انتخابم تاثیر مثبتی خواهم گذاشت؟

ایران ِمن ، الان اوضاعش از بچه هاش وخیم ترِ!!

ایرانِ ِ من ، دلسوزهایی داره که توش:

- هیچ کس خودش نیست

- تنها راه برای روشنفکر جلوه دادن رو تو حفظ کردن اسم چندتا کارگردان ِهالیوودی ، کتابهای گرون قیمت با نویسنده های ِ اونور آبی ،شرکت کردن تو هر بحثی که اصلاً سر رشته نداریم و.... . می دونیم.

-از بس عقده ایی تشریف داریم ،که دانشجو شدن یک معیارِ اساسی شده (اونم با اوضاع ِعلم و دانش-جویی)

-موقعی که اتوبوس میاد حمله می کنیم! اگه اوضاع بحرانی بشه با آرنجمون می زنیم به کناریها راهروباز می کنیم! آخه خسته هستیم باید زودتر بریم خونه! وقتی کسی نباشه هم همین که می شینیم با ماژیک پشت صندلی ها یادگاری می نویسیم که دفعه دیگه که سوار شدیم به دوستامون هنرمون رو نشون بدیم

- ما امام زاده می سازیم! بعد پول می ندازیم و از امام زاده می خوایم که مشکلاتمون رو حل کنه!

-ماها سینما نمی ریم و عوضش عشق می کنیم قبل از اینکه فیلم روی پرده سینما بره، سی دیشو ببریم خونه!

-ظاهر گرایی و آرایشهای غیر قابل وصف ، تنها راه خودنمایی و ابراز وجود و معیار احترام شده ، که دیگه داره به یک ارزش تو جامعه تبدیل میشه .

- تو حفظ کردن ِ سلامتی ِ همین زمینی که روش راه میریم و دم از دوست داشتنش می زنیم چیزی نگم بهتره!

 - کسایی هم که یک نموره مغزی تو کلشون هست ، پا می ذارند به فرار و میگند  :سرمایه ی ملی-مون( که فقط نفتِ ) واسه شما ؛ من رفتم ... من ..... من .... من.( گرچه این مورد رو بهشون کمی حق میدم ،چون هرچقدرم که بخوای وطن پرستان ِ فکر کنی می بینی همه استثنأ نیستن که بخوان استعدادهاشون رو تو شرایط سخت رشد بدند. )

-تنها افتخارمون کوروش ِ بزرگ و گذشته مون ِ ؛ ولی نمی دونم چرا باورمون نمیشه بابا اوونا دیگه گذشت و با این توّهمات فقط خودمون رو قول می زنیم ، و نمی گیم الان چی داریم!!

و....

که من به کوچکترین و عوام ترینتش اشاره کرم.

 با این احوال ، به دشمن نیازی هست؟

حال بیایم ایرانمون رو آزاد کنیم ، تمرین دمکراسی کنیم ، و از این حرفها !!!... به نظر من که خیلی مونده تا به این جور چیزا فکر کنیم .

و اتفاق ِ مهم همین میشه که تنها اسم حکومتهامون عوض میشه .

شاید تاریخچه ی هزاران سال ایران و ایرانی این باشه که گاهی آدمهای ِ دلیری میاد و تاثیر هایی می ذاره ، ولی باز ما میمونیم و نسلهای سوخته یِ قبل و بعدمون!

و در آخر

 تنها دعایی که می تونم بکنم اینه:

 روزی بتونیم به جایی برسیم که سرنوشت کشورمون رو خودِمون- ایرانی ها- بدست بگیریم .

 آرزویی- غ ق ب- که فقط یک بار کاوه ی آهنگر تو افسانه به حقیقت رسوند ......

پ.ن:

-نتونستم خودم رو نگه دارم و اینارو نگم، بزارم واسه بعدِ درسها .... مرده شورِ هرچی درسه ببرند(ببخشید بی ادبی شد)

- چند روزی هست با دیدن ِ این بزن و ببند ها اعصابم شدید ریخته بهم ، دلم می خواد چند تا ماواشی سوکی نثار کنم(حتمی انگشتهام درجا خورد میشه) ..... الهی جزِ جیگر بگیرید با اوون دلهای سنگتون که انگار زبونم لال ، خدا چیزی به اسمِ احساس توشون خلق نکرده .

يکبار ديگر

من رشته هارا پنبه کردم

در خود فر رفتم به خود باز آمدم ، باز

ديدم در آنجائی که بودم ايستاده ام